چنین گفتش پدر

آن خیره سر ، فرزند بازیگوش

بدان دردانه لوس و جهان مدهوش:

نگه کردی پسر آیا جهان در هوش ؟

ستان این پند مروارید

این دردانه جاوید

همچنان آویزی اندر گوش

نفس ناید تو را در آن زمان

در پیش ظالم

گر شوی خاموش

جهان بس زیور رو دلدادگی دارد

نهانش بس فریب

آن را شغادش بر سر چاه است

تهمتن بایدت گردد صفت

در اینچنین چاه غبار آلود

بدوزد بر درخت عدل

آن شغادان را به تیر عقل

نگردد سست در چاه و

نخندد مست

او برادر را به بالادست

نگاهش باشد او

به تاریخ و سرگذشت رخش

به القاب و نقاب و آن شغادین نابرادرهای آیین پست

به "طفل عدل"

آن نازنین پیغام حق پرورد

 که در دامان مظلوم برادرها

چنین خاموش

از جان او

به آب ظلم شوید دست

بلی جانم

بلی فرزند خاموشم

بیادت باشد آن فرزند زیبا روی

که مدت ها برادرهایی بسیاری

حضور و آرزویش را

ز جان و دل

بر زبان فریاد می کردند

و بس جان را

و بس حلاج واران را

که بر دار حقش

نظاره می کردند

بلی جانم

بلی فرزند خاموشم

رسد هنگامه ای

آنگه

که صاحب طفل

بر خونخواهی طفلش

به تیغ تیز و

غرآگین سپاه

از دور همی آید

بلی جانم رسد آنگه

29 / 2 /79

شغاد : برادر نامرد و مزدور رستم که با خدعه و نیرنگ و در پوستین برادری  او را در چاه غدر انداخت که پر از نیزه و شمشیر بود